Ve Başlıyoruz !

Zamanın nasıl geçtiğini anlayamadan araba İstanbul Atatürk Hava Limanı' nın önünde durdu. Kaç şarkı, o fark etmeden bitmişti acaba? Düşüncelere dalarken arka plandaki müziğin kendinde sadece fon müziği etkisi yarattığını düşündü. Babasının valizleri arabanın bagajından çıkarması ile annesinin 'Ne bakınıyorsun kızım?Yardım etsene.' demesi bir oldu. Heyecanlıydı ve her yeri hatırlamak istiyordu. Bakınması bu yüzdendi. Sonra kendi kendine 'Temelli gitmiyorsun ya kızım! Hem altı üstü defalarca geldiğin hava limanı, hatırlayıp ta ne yapacaksın?' diyerek omuz silkti ve annesinin yanına koştu. Topuklu ayakkabılarının çıkardığı ritmik seslerle beraber bir yandan da valizini çekiştirerek, önüne geçilemeyecek havasından ödün vermeyerek içeriye doğru yürümeye başladı. Ailesine defalarca onu geçirmelerine gerek olmadığını söylese de her anne baba gibi, Nehir Hanım ve  Selim Bey de kızlarından son ana kadar ayrılmak istemediler. Annesine kalsa onu elleriyle Manhattan'a kadar bırakır, uyumasını bekler, üstünü örter ve sabah güzel bir kahvaltı hazırlayıp öyle dönerdi İstanbul'a. Fakat Talya anne ve babasının onunla birlikte Manhattan'a gelmesini özellikle istememişti. Çünkü eğer gelselerdi yolun en başında karar verdiği kendi ayakları üstünde durmayı ihlal edecekti. Peki neydi ona göre kendi ayakları üstünde durmak? Düşündü. Hep kendi ayakları üstünde durmak istediğini söyleyip duruyordu. Bunu yaparken de hile yapmamak için ne annesinin ne de babasının yanında olmaması özellikle istiyordu. Gerçi bu kuralı Manhattan'a ailecek 2. kez gittiklerinde yıkmıştı. Önce okuyacağı Üniversite olan New York Üniversitesi'ne kayıt olmuş, sonra da kalacağı evi ayarlamıştı. Tabi bunları yaparken her zaman olduğu gibi annesi ve babası yanındaydı. Her ikisininde ileri derecede İngilizce bilmeleri gittikleri yerlerde anlaşma sıkıntısı doğurmadığı gibi, babasının'da aynı üniversiteden doktora yapmış olması işlerini baya bir kolaylaştırmıştı. Talya' nın da İngilizcesi kötü değildi hatta bu güne kadar girdiği hiç bir yabancı dil sınavından düşük not almamıştı. Fakat anne ve babasının yurt dışında gördükleri eğitim ile sahip oldukları aksanlar onda yoktu. Bu nedenle gittikleri her yerde soru sorulmadıkça susuyordu. Sahi İstanbul'da ki Talya' ya ne olmuştu? Hani o hiç susmayan, kahkahası dudağından hiç ayırmadığı dudak parlatıcısı gibi dudaklarına yapışan Talya'ya ? O hiç bir zaman öz güven sorunu yaşamamıştı. Bundan sonra da ailesi yanında olmazsa konuşmaya mecbur kalacağından öz güven sorununu da aşmış olacağına inanıyordu. Valizini teslim etmeden önce anne ve babasına baktı. 'Sanırım artık burada ayrılmamız gerekiyor.' deyip gülümsedi. Bu güne kadar ağlamasına pek az şahit olduğu annesinin adeta kilit noktasından alınan taşla beraber dağılan jenga kulesi gibi üzerine dağılmasını şaşırarak izledi. Annesi zaten küçüklüğünden beri 'hem mecaz hem de gerçek anlamda' mermer gibiydi. Öncelikle doğaldı. Bembeyaz bir cildi vardı.Çok fazla makyaj yapmayı tercih etmezdi fakat buna karşın çok güzeldi. Zaten Talya da annesinden çekmişti. Ten rengini, yüzünün kibarlığını,burnunun hokkalığını ve gülümserken yanağının kenarında beliren gamzeleri annesinden almıştı. Fakat hiç bir zaman annesi gibi hanım hanımcık, insanlara karşı BİRAZ mesafeli ve simetri hastalığı olan bir kadına dönüşmeyeceğinden adı gibi emindi. Annesi kucağında ağlarken kollarında kaybolduğu annesine iyice sarıldı ve ağlamamak için kendini tuttu. Çünkü gözünden bir damla bile aksa oracıkta dağılacağını çok iyi biliyordu. O an ağlamadı ve kendince kendini, anne ve babasına büyümüş olduğuna ispat etti. Annesine sarılırken arkasını dönen babasının gözlerini ovuşturup tutamadığı göz yaşlarını sildiğini çok iyi biliyordu. Bu ayrılığın bu kadar ağlamaklı geçeceğini tahmin etmişti ama kendisinin de bu kadar üzülebileceğini hiç düşünmemişti. Aslında düşünmek istememişti. On beş dakika daha süren tembih ve vedalaşmadan sonra avucunun içini öperek gönderdiği öpücük eşliğinde ailesinin hava limanından ayrılışını izledi. Kapıdan çıktıklarını gördüğü anda arkasını döndü ve tüm soğuk kanlılığı ve havasıyla valizini teslim edeceği yere doğru yürümeye başladı. O an kulağına gelen tüm o kalabalık insan sesleriyle karışık anons seslerini yok sayıp sadece topuklu ayakkabısının çıkardığı ritme odaklandı. Valizini teslim ettikten hemen sonra, Starbucks' a oturup kendine bir sıcak çikolata aldı. Nasılsa uçağın kalmasına daha çok vardı. Vaktin nasıl geçtiğini anlamayacağından emindi. Ne de olsa çantasında zamanı ileri çekmeye yardımcı olan sihirli aleti yani Apple marka olan ipad'i vardı. Sıcak çikolatasından bir yudum alıp çantasından ipad' ini çıkardı. Açtıktan hemen sonra da kulaklığını çıkararak en sevdiği şarkılara bakarak Lana Del Rey'den Hit & Run şarkısına tıkladı. Şarkının bitmesine saniyeler kala, kendine Duty Free'den alacağı bitmek üzere olan Burberry parfümünü unutmaması gerektiği hatırlattı.Tam o sırada karışık olan playlistinde çalan sıradaki şarkı aniden donup kalmasına sebep oldu. Bu şarkıyı neredeyse aylardır dinlememişti. Çalan şarkı Duman-Yalnızlık Paylaşılmaz' dı. İki saattir kendini zorla tutup göz yaşlarının akmasını, kafasını dağıtmakla sadece ertelemişti. Duman sadece  tetikleyicisi olmuştu. Hava Limanında Starbucks'ın ortasında ona istemediği anıları hatırlatan şarkıyı dinleyerek beraber hünküre hünküre ağlamaya başlamıştı. Ne tesadüftü ki sevmediği anılarını bu şarkıyla anıyordu. Büyük ihtimalle daha sonra bu anını da hatırlamak istemeyecekti. Şarkının sonlarına doğru kendine geldi ve daha fazla insanların meraklı bakışlarına maruz kalmamak için bulmayı ümit ettiği peçeteyi o kocaman

çantasının içerisinde aramaya koyuldu. Tam bulduğu peçeteye sümkürürken o sırada omzuna değen eli fark etmesiyle beraber, peçetesiyle burnunu kapatıp arkasını dönmesi bir oldu.